Na “Hamneta” Chloé Zhao patrzę, jak na kompromis zawarty przez ambitną i nietuzinkową reżyserkę z kinem głównego nurtu. Mówi o tym terapeutyczne zakończenie, kiedyś określane mianem happy endu.
Hamnet to wspólne dziecko irlandzkiej pisarki Maggie O’Farrell i amerykańskiej, niezależnej reżyserki chińskiego pochodzenia Chloé Zhao (dwa Oscary za Nomadland). Obie napisały scenariusz na podstawie powieści tej pierwszej o tym samym tytule. Pisarka w powieści nie podjęła tematu Szekspira jako literackiego geniusza, tylko jego żony Anne Hathaway, w filmie przemianowanej na Agnes, i ich trojga dzieci, a przede wszystkim synka Hamneta, który umarł w wieku 11 lat. Jest to zatem historia rodzinna, głęboko emocjonalna i wzruszająca z główną kobiecą postacią. Zaczyna się od scen zauroczenia młodego Williama przyszłą żoną. Chloé Zhao z młodzieńczą lekkością pokazuje taniec godowy pary kochanków, ich pragnienie bycia razem i przeżycia wielkiej miłości. Charakteryzuje ich jako dwójkę buntowników, którzy nie potrafią żyć bez siebie i bez swoich pasji: Agnes jest zielarką, która wiele czasu spędza w lesie, William jest początkującym poetą, który zamiast pomagać ojcu wyrabiać rękawiczki pisze wiersze. Chloé Zhao z wrażliwością, ale i realistycznym zacięciem, pokazuje następnie cierpienie rodzącej matki oraz jak dba o dorastające dzieci. W tych partiach reżyserka odzyskuje dla współczesnego widza piękno macierzyństwa i rodzicielstwa.
Film Chloé Zhao
nie ma charakteru
dyskursu naukowego
Główny wątek dotyczy śmierci Hamneta i jak sobie z nią radzą małżonkowie. Agnes obwinia o nią męża, który zamiast zajmować się rodziną, mieszka w dalekim Londynie i tworzy dla teatru. William nie jest jednak nieczułym mężem i ojcem. Bardzo przeżywa śmierć jedynego syna, czemu daje wyraz w wystawionej cztery lata później sztuce Tragedia Hamleta (Hamlet to inna wersja imienia Hamnet). Dramaturg gra na scenie postać króla Hamleta, ducha ojca młodego Hamleta, który przypomina Hamneta. Szekspir zamienia swego syna w ponadczasowy, literacki byt. Czy tak rzeczywiście było, część historyków literatury uważa, że tak.
Ale film Chloé Zhao nie ma charakteru dyskursu naukowego. Jest to natomiast żywa opowieść o żywych ludziach, podobnych do nas współczesnych. Reżyserka winduje emocje wysoko, aż do punku kulminacyjnego, gdy Agnes w Globe Theatre ogląda sztukę męża i wybacza mu śmierć syna. Historia kończy się wzajemnym oczyszczeniem się małżonków z traumy po utracie dziecka. Kończy się rzadkim we współczesnym kinie happy endem. Miłość, która wiele lat temu połączyła Williama i Agnes, łączy ich także z nieżyjącym dzieckiem. Jeśli ktoś zauważy nieco baśniowy, cudowny charakter filmu, nie popełni błędu, tym bardziej że są pomijane kontrowersje wokół historycznego Szekspira związane np. z jego orientacją seksualną (choć filmowy Szekspir nosi kolczyk w lewym uchu). Chloé Zhao przyznała w jednym z wywiadów, że nie wychowała się na literaturze angielskiej. Mimo tego nakręciła bez kompleksów film o najwybitniejszym jej przedstawicielu. Historia pulsuje wieloma emocjami i uczuciami, jest przepełniona wiarą w siłę natury i siłę słabszego od niej człowieka, który dzięki sztuce potrafi nadać swojemu życiu sens. Oby więcej powstawało takich filmów.
Ocena: 4,5/6
Hamnet (Hmanet), USA, Wlk. Brytania 2025; dramat (125 min); reż. Chloé Zhao; scen.: Maggie O’Farrell i Chloé Zhao; w rolach głównych: Jessie Buckley i Paul Mescal; polska premiera w kinach: 23 stycznia 2026.
