filmy

Recenzja „Dogmana”: Niewolnik i jego pan

Recenzja „Dogmana”: Niewolnik i jego pan

Udostępnij:

Gdyby Dogmana wyreżyserował ktoś inny niż Matteo Garrone, film z pewnością poniósłby klapę. Z prostej przyczyny, takiej mianowicie, że sama historia po odarciu ze skóry niewiele daje mięsa do nakręcenia filmu szczególnie wciągającego, nie mówiąc już wybitnego. A tymczasem Matteo Garrone przerobił ten szkielet na dzieło. Nazwisko Matteo Garrone jest pisane nie tylko we Włoszech dużymi literami od czasu, gdy 10 lat temu 40-letni podówczas reżyser zekranizował głośny reportaż literacki Roberta Saviano o neapolitańskiej mafii camorrze – Gomorra. Film zdobył wielkie uznanie światowej krytyki i publiczności. Został nagrodzony  Grand Prix na Festiwalu w Cannes (przegrał rywalizację o Złotą Palmę z…

Udostępnij:
Dokument „The Red Pill”: antyfeministyczna pigułka

Dokument „The Red Pill”: antyfeministyczna pigułka

Udostępnij:

Amerykańska reżyserka Cassie Jaye jeszcze do niedawna była zaangażowaną feministką. Nakręciła kilka nagradzanych filmów dokumentalnych. Podczas pracy nad kolejnym, tym razem o “kulturze gwałtu białych rasistów”, czyli jak feministki nazywają amerykańskich obrońców praw mężczyzn (MRA), zaczęła weryfikować swoje dotychczasowe poglądy. W konsekwencji miała problem z ukończeniem produkcji, projekt został finansowo uratowany dopiero dzięki internetowej zbiórce. The Red Pill – taki tytuł nosi film Cassie Jaye –  spotkał się z negatywną reakcją feministek i feministów. Zbierał skrajnie złe recenzje, był blokowany w Australii i Kanadzie. Osią narracyjną The Red Pill jest dziennik wideo, jaki prowadzi reżyserka podczas pracy nad filmem. Cassie…

Udostępnij:
Detektyw jako demiurg. Bardzo udany thriller „Dziewczyna we mgle”

Detektyw jako demiurg. Bardzo udany thriller „Dziewczyna we mgle”

Udostępnij:

Włoski thriller Dziewczyna we mgle został zbudowany wg najlepszych amerykańskich wzorców:  detektyw ściga psychopatycznego mordercę z wielką determinacją, jakby chciał uchronić świat przed zagładą, stopniowo zagęszcza się atmosfera niedomówień, widzowi pod nos podsuwane są mylne tropy. Ale jest coś w tym filmie, co odbiega od amerykańskich wzorców: lekkość i literackość w poprowadzeniu wątków. Świat przedstawiony na ekranie nie jest mroczny w stu procentach ani złowieszczy, bo w dopieszczonych pod względem estetycznym kadrach dużo jest słońca i ciepłych barw, a w postaci detektywa Vogla można wyczuć lekką nutę ironii i moralnej ambiwalencji. Detektyw Vogel prowadzi śledztwo w sprawie zaginięcie bez śladu…

Udostępnij:
Eteromania. Zanussi kręci film o nadczłowieku

Eteromania. Zanussi kręci film o nadczłowieku

Udostępnij:

Krzysztof Zanussi wkroczył na drogę wielkich artystów zafascynowanych narkotykiem o nazwie eter. Rzecz jasna nie  jako jego konsument, ale twórca filmu Eter. Reżyser opowiada o lekarzu pracującym w twierdzy przemyskiej w przededniu wybuchu I wojny światowej i prowadzącym na ludziach eksperymenty z eterem jako środkiem uśmierzającym ból i wprowadzającym w odmienne stany świadomości. Część zdjęć była kręcona niedawno w woj. podkarpackim, m.in. w Jarosławiu, Iwoniczu Zdroju, w pałacowym parku w Sieniawie i w pałacu Dzieduszyckich w Zarzeczu. Film ma wejść do kin w przyszłym roku i wtedy będziemy mogli poczuć ulotny zapach dawnej Galicji. Eter (dietylowy) tyleż jest substancją boską…

Udostępnij:
Nuda, rudy kot i zdrada małżeńska [Recenzja]

Nuda, rudy kot i zdrada małżeńska [Recenzja]

Udostępnij:

Katarzyna Izmajłowa, główna bohaterka noweli Mikołaja Leskowa z 1865 roku Powiatowa Lady Mackbeth za zdradę i zamordowanie męża została skazana na katorgę. W drodze na Syberię rzuca się do Wołgi. Natomiast zakończenie angielskiej filmowej adaptacji dzieła Leskowa nie jest tak drastyczne, ale i w nim samobójstwo wisi w powietrzu. Lady Mackbeth  (2016) jest debiutem fabularnym reżysera teatralnego Williama Oldroyda i tym cenniejszy jest deszcz nagród, jakim został obsypany na festiwalach filmowych w San Sebastian i Salonikach. Uznanie jurorów musiało wzbudzić twórcze przeniesienie przez Oldroyda  historii  Leskowa  z rosyjskich realiów w realia angielskiej XIX-wiecznej prowincji  oraz uwzględnienie voyeurystycznych potrzeb współczesnego widza….

Udostępnij:
Jason Bourne na szpilkach [Recenzja]

Jason Bourne na szpilkach [Recenzja]

Udostępnij:

Brytyjski thriller Tożsamość zdrajcy w reżyserii Michaela Apteda porusza aktualny problem islamskiego terroryzmu w Europie. Byłby do końca udany, gdyby nie politycznie poprawne ujęcie tematu. Główną postacią jest agentka CIA Alice Racine. Szpiega odgrywa topowa skandynawska aktorka Noomi Rapace, zabarwiająca swoją kreację północnym chłodem i melancholią. Odcienie te wyrażają traumę bohaterki – kilka lat wcześniej nie zapobiegła zamachowi terrorystycznemu w Paryżu, w którym zginęło wiele osób, w tym dzieci, i z tego powodu przebywa na urlopie, pracuje jedynie jako urzędniczka ds. imigrantów.  Alice Racine przywraca do pracy w CIA jej były szef Eric Lasch (Michael Douglas), powierzając zadanie zapobieżenia zamachowi…

Udostępnij:
„Przyrzeczeniuˮ daleko do „Wołyniaˮ [Recenzja]

„Przyrzeczeniuˮ daleko do „Wołyniaˮ [Recenzja]

Udostępnij:

Przyrzeczenie, pierwszy hollywoodzki film o ludobójstwie dokonanym przez tureckich nacjonalistów na ormiańskiej mniejszości podczas pierwszej wojny światowej nie jest filmem wybitnym, gorzej, jest produkcją przeciętną, co nie oznacza, że mało ważną, nieistotną. Bo jaki by nie był ten film i tak spełnia swoje zadanie: mówi przecież o tragedii narodu ormiańskiego, o ludobójstwie, któremu Turcja do dziś zaprzecza, a o którym świat woli nie pamiętać. Film wyreżyserował na podstawie własnego scenariusza Irlandczyk Terry George, w spisie odtwórców głównych ról widnieją międzynarodowe nazwiska: Gwatemalczyk Oscar Isaac, Kanadyjka Charlotte Le Bon, amerykański gwiazdor Christian Bale oraz w pomniejszej roli Jean Reno. Wymienieni występują…

Udostępnij:
Rozdwojona osobowość Dalidy [Recenzja]

Rozdwojona osobowość Dalidy [Recenzja]

Udostępnij:

Gdy Dalida wychodziła na scenę i zaczynała śpiewać, publiczność zapominała o skandalach z jej udziałem, dawała się oczarować jej głosowi, porwać śródziemnomorskiej elegancji. Dalida śpiewała głównie o miłości, przed którą w życiu prywatnym uciekała. Była jak anioł, a anioły mają to do siebie, że w środku są smutne. Jak w niezbyt długim, bo tylko dwugodzinnym filmie, opowiedzieć  niezwykłą karierę Dalidy, francuskiej piosenkarki włoskiego pochodzenia, która występowała na światowych scenach równe 30 lat, wykonała niezliczoną ilość piosenek, nagrała wiele płyt, swobodnie poruszała się po wielu muzycznych stylach, od poezji śpiewanej poprzez ambitny pop po disco? Francuskiej reżyserce Lisie Azuelos udała się…

Udostępnij:
1 of 2
12