postmodernizm

Don Kichot dziełem życia Terry’ego Gilliama? [Recenzja]

Don Kichot dziełem życia Terry’ego Gilliama? [Recenzja]

Udostępnij:

Trudno powiedzieć, czy amerykański reżyser Terry Gilliam oglądał legendarny film Wojciecha J. Hasa Rękopis znaleziony w Saragossie. Ale przyjmijmy, że tak, gdyż w swoim najnowszym dziele Człowiek, który zabił Don Kichota mistrzowsko stosuje metodę płynnego przechodzenia od jednej „rzeczywistości” do drugiej. Fabuła płynie jak we śnie. Zgrzyt pojawia się dopiero pod koniec filmu, gdy reżyser wpada w gigantyczną operowość. Nagle pryska baśniowy czar. Nadmiar słońca może grozić udarem, tym bardziej gdy świeci na niebie Hiszpanii. Może zamienić  rzeczywistość w halucynację albo sen. Czegoś podobnego doświadcza reżyser reklam Toby (gra go Adam Driver znany choćby z Patersona Jima Jarmuscha), który nie…

Udostępnij:
Charlize Theron wchodzi do akcji [Recenzja]

Charlize Theron wchodzi do akcji [Recenzja]

Udostępnij:

W 1989 roku padł mur berliński, a rok później weszły do kin Nikita Luca Bessona i Dzikość serca Davida Lyncha, dwa bardzo ważne obrazy dla postmodernistyncznej rewolucji w sztuce filmowej. Wydarzenia tylko pozornie ze sobą niepowiązane, bo w obu chodziło przecież o wybór wolności – politycznej i artystycznej. A dziś możemy oglądać oddający im hołd film Atomic Blonde. Charlize Theron gra agentkę MI6, wysłaną do Berlina wschodniego z misją zdobycia listy podwójnych agentów STASI w szeregach zachodnich służb. Spis chce sprzedać Zachodowi enerdowski agent Spyglass. Na miejscu super   dziewczynie pomaga as brytyjskiego wywiadu (a z czasem rywal) Percival, do paczki…

Udostępnij: