„Jojo Rabbit” tylko bawi [Recenzja]

„Jojo Rabbit” tylko bawi [Recenzja]

Udostępnij:

Na komedię Jojo Rabbit warto pójść do kina dla udanych gagów. Film odpręża. Natomiast nie dostarcza żadnej cennej wiedzy na temat II wojny światowej, a nawet może ją wypaczać przy powszechnej historycznej indolencji. Artystom przysługuje przywilej naśmiewania się z władców i przywódców politycznych. Z tego prawa skorzystał Charlie Chaplin w swojej komedii o Hitlerze Dyktator (1940). Podobnie uczynił Ernst Lubitsch reżyserując genialną czarną komedię o polskim podziemiu Być albo nie być (1942). Po 40 latach do pomysłu Lubitscha wrócił Alan Johnson nową wersją Być albo nie być z Melem Brooksem i Anne Bancroft w rolach głównych i z wariacko sparodiowanymi…

Udostępnij:
„1917” robi wrażenie, ale nie oszałamia [Recenzja]

„1917” robi wrażenie, ale nie oszałamia [Recenzja]

Udostępnij:

Pierwsze pół godziny robi wielkie wrażenie. Podążające za bohaterami kamery są ruchomymi świadkami ich trudnej wędrówki. Jednak po jakimś czasie nowatorski sposób filmowania zaczyna nieco nużyć swoją powtarzalnością. Czytaj również:MEL GIBSON WRACA DO GALLIPOLI UWIĘZIENI. O “DUNKIERCE” CHRISTOPHERA NOLANA [RECENZJA] Film angielskiego reżysera Sama Mendesa 1917 wszedł do naszych kin z opinią faworyta tegorocznego rozdania Oscarów. Zdobył aż dziesięć nominacji do statuetek oraz dwa Złote Globy w kategoriach dramat wojenny i reżyseria (ten ostatni został przyznany Mendesowi po raz drugi). Dramat został nakręcony jednym długim ujęciem bez montażu, co ma mu utorować drogę do Oscarów. Nie jest to jednak do…

Udostępnij:
„Proxima”: Powściągliwy dramat o macierzyństwie [Recenzja]

„Proxima”: Powściągliwy dramat o macierzyństwie [Recenzja]

Udostępnij:

Powściągliwy styl opowiadania oraz czysta grafika zdjęć koncentrują uwagę widzów na fizycznym i psychicznym zmaganiu się bohaterki z kolejnymi wyzwaniami. Proxima jest trzecią pełnometrażową fabułą w dorobku reprezentantki średniego pokolenia francuskich filmowców, reżyserki Alice Winocour. Pierwsze dwie poruszają temat ludzkich umysłów i ciał uwięzionych przez chorobę. Debiut Augustine opowiada prawdziwą historię młodej kobiety umieszczonej w 1873 roku w największym francuskim szpitalu  La Salpêtrière z powodu histerii. Bohaterem drugiego obrazu pt. Maryland jest żołnierz cierpiący na zespół stresu pourazowego. Wyprodukowana w 2019 roku Proxima wpisuje się w ten tematyczny zakres, czyniąc głównym bohaterem astronautkę poddaną morderczemu, męskiemu treningowi przed wyruszeniem z…

Udostępnij:
Dziewczyny nie miauczą. Recenzja trzecich „Psów”

Dziewczyny nie miauczą. Recenzja trzecich „Psów”

Udostępnij:

Jeszcze więcej krwi i sadyzmu, dwie spektakularne sceny, sporo autocytatów, ale dramaturgia i intryga szwankują. Takie są Psy 3.W imię zasad. Aha, nowa dziewczyna Pasikowskiego nie odbiega od ulubionego przez reżysera typu anorektycznej modelki, tyle że już nie robi “miau”. Czytaj także: “Psom” Pasikowskiego stuknęła ćwiartka. Hau! Władysław Pasikowski po nakręceniu Hansa Klossa: stawka większa niż śmierć, Jacka Stronga, Pitbulla: Ostatniego psa i Kuriera ugruntował swoją pozycję czołowego twórcy rozrywkowego kina głównie dla mężczyzn. Choć jego filmy nie są pozbawione wad, tworzą rozpoznawalną markę zlewającą się z nazwiskiem reżysera. Na Pasikowskiego chodzi się do kina od czasu pierwszych Psów. Reżyser…

Udostępnij:
Autor “American Psycho” przeciw lewicowemu establishmentowi

Autor “American Psycho” przeciw lewicowemu establishmentowi

Udostępnij:

Pisarz i scenarzysta filmowy Bret Easton Ellis, autor jednej z najbardziej kontrowersyjnych i brutalnych amerykańskich powieści, czyli American Psycho, nie przestaje szokować i prowokować. Tym razem sprzeciwia się lewicowej histerii towarzyszącej prezydenturze Donalda Trumpa, krytykuje wielkie korporacje za podsycanie oporu przeciw prezydentowi oraz propagowanie szkodliwej dla Amerykanów „opresyjnej zbiorowej ideologii progresywnej”. Bret Easton Ellis urodził się w 1964 roku w Los Angeles w rodzinie bogatego analityka inwestycyjnego i gospodyni domowej. Alkoholizm ojca doprowadził do rozpadu małżeństwa i zaważył na wyborze przez młodego Breta kariery pisarskiej. Debiutował w połowie lat 80. razem z pokoleniem literackim nazwanym przez krytyków Brat Pack. Najgłośniejszą…

Udostępnij:
Wstrząsające wspomnienia polskich dzieci o wojnie

Wstrząsające wspomnienia polskich dzieci o wojnie

Udostępnij:

Obezwładniający strach, permanentny brak poczucia bezpieczeństwa, bliskość śmierci i cierpienia – taki obraz niemieckiej okupacji wyłania się z prac, jakie polscy uczniowie pisali w ciągu trzech powojennych lat. Pedagodzy chcieli po wojnie poznać stan psychiczny swoich podopiecznych, by wiedzieć, jak pokierować procesem wychowawczym. Dlatego począwszy od 1946 roku zlecali uczniom młodszych klas szkoły powszechnej rysowanie, a starszym spisywanie okupacyjnych przeżyć. Powstało wiele tysięcy prac. Przechowywane są do dziś w archiwach państwowych. Wydane nakładem Instytutu Pileckiego Moje przeżycia wojenne. Wypracowania dzieci z 1946 są dopiero drugą tego rodzaju publikacją w kraju. W 1983 roku niewielką część dziecięcych wspomnień wykorzystano w polsko-angielskim…

Udostępnij:
„Pan T.” jak powieść graficzna. Recenzja filmu Marcina Krzyształowicza

„Pan T.” jak powieść graficzna. Recenzja filmu Marcina Krzyształowicza

Udostępnij:

Film przypomina powieść graficzną o misternie przemyślanych biało-czarnych kadrach. Ma swoisty, prawie że kafkowski czy też bułhakowski nastrój. Fabule brakuje natomiast dramaturgicznego, przekonywującego spoiwa. Elementu, który wywindowałby ją piętro wyżej niż estetyczna i intertekstualna gra. Sztuka opowiadania o komunizmie i stalinizmie w oparach absurdu nie jest nowym pomysłem. Formułę czarnej, by nie rzec, diabolicznej groteski wynaleźli rosyjscy pisarze (Płatonow, Bułhakow, Krzyżanowski), którzy na samych sobie doświadczyli „dobrodziejstw” azjatyckiego komunizmu. Nie mogąc umieścić nowego politycznego ustroju w racjonalnych ramach, opisywali go w formule absurdalnego snu, na przecięciu się fantasmagorii i brutalnej przyziemności.   Do Polski komunizm przyszedł kilkadziesiąt lat później. Nie…

Udostępnij:
Optymizm Polańskiego. Recenzja „Oficera i szpiega”

Optymizm Polańskiego. Recenzja „Oficera i szpiega”

Udostępnij:

Roman Polański nakręcił optymistyczny dramat. Brzmi nieco paradoksalnie, ale tak jest w istocie. Mimo ciężaru opowiedzianej historii, Oficer i szpieg wyraża wiarę w takie zachodnie wartości, jak rycerskość, uczciwość i dążenie do prawdy. Polsko-francuski reżyser od dawna interesował się sprawą francuskiego oficera żydowskiego pochodzenia Alfreda Dreyfusa niesłusznie  skazanego pod koniec XIX wieku na dożywotnie zesłanie na Gujanę Francuską z powodu rzekomego szpiegostwa na rzecz Niemiec. Zainspirował nawet swojego przyjaciela, angielskiego dziennikarza i pisarza Roberta Harrisa, z którym pracował przy adaptacji jego Autora widmo, do napisania powieści o Dreyfusie. Tak też się stało. W 2013 roku ukazała się książka Oficer i…

Udostępnij:
4 of 35
12345678